Intensywna Interakcja
Intensywna interakcja (Intensive Interaction) Angielska metoda terapii psychologicznej skoncentrowanej na osobie. Stosowana głównie w terapii osób z autyzmem i zaburzeniami rozwojowymi. W Polsce nowatorska, w Anglii rozwijana od 1980 kiedy Melanie Nind and Dave Hewett, tworzyli ją pracując w szpitalu w Harperbury z dziećmi z zaburzonym rozwojem; deficytami komunikacji, zaburzeniami sensorycznymi, neurologicznymi oraz aburzeniami zachowania.
Intensywna interakcja jest metodą opartą na relacji, której celami są: zwiększenia przyjemności z i udziału pacjenta w komunikacji, akceptowanie, dzielenie i budowanie wspólnego pola uwagi, rozwijanie umiejętności naprzemienności w komunikacji,
rozumienia i używania kontaktu wzrokowego i sygnałów niewerbalnych, świadomość znaczenia i stymulowanie intencjonalności wokalizowania, nauka regulacji poziomu pobudzenia.

 

Jest metodą rozwoju relacji, zaangażowania komunikacyjnego, zaufania i uwazności. Do realizacji potrzebny jest jedynie wyszkolony terapeuta i osobne, najlepiej dyskretne pomieszczenie. Neurologiczną podstawą skuteczności metody zajął się dr Peter Coia, tłumacząc jej efektywność działaniem neuronów zwierciadlanych w płatach czołowym i ciemieniowym, które biorą istotny udział w nabywaniu umiejętności językowych, nauce interakcji społecznych, rozwoju teorii umysłu.

  W Strefie Terapii metodę stosuje Katarzyna Seremak (certyfikowana przez Dave'a Hewetta w UK w 2008r)., czteroletnie doświadczenie w prowadzeniu jej z dziećmi z zaburzeniami rozwojowymi głównie autyzmem, Z.Aspergera na wczesnym  etapie rozwoijui niepełnosprawnością .)

.

Terapia grupowa
Żeby nazwać zajęcia grupowe terapią grupową musi nastąpić kwalifikacja w czasie terapii indywidualnej przez doświadczonego w tym zkaresie psychoterapeutę. Odpowiedni dobór osób nie tylko pod kątem trudności ale także ( to bardzo ważne!) ze względu na różnice i predyspozycje indywidualne które będą służyć lub zaburzać terapeutyczny proces grupowy jest odpowiedzialnością prowadzącego. Dalszy dobór metod i technik, aktywności i reguł a także postępy są uzależnione od tego pierwszego etapu i ściśle związane z procesem. Oznacza to na przykład że nie każda grupa 6 latków zebranych w celu wspólnych aktywności zaproponowanych przez psychologa będzie terapią grupową. Źle ( lub nie) przeprowadzona kwalifikacja może przynieśc więcej szkód niż pożytku. Ma to szczególne znaczenie wśród dzieci i dorosłych z autyzmem, problemam.i rozwojowymi, zaburzeniami emocjonalnymi, lękami, zaburzeniami zachowania czy wycofaniem społecznym, DDA, ofiarami przemocy, a takim osobom jest proponowana terapia grupowa. Na grupie ujawnia się i przeżywa trudności które utrudniają zycie społeczne, tak więc zbyt szybka, lekceważąca kwalifikacja czy nieodpowienie prowadzenie może byc doświadczeniem traumatyzującym zamiast terapeutycznym. Stąd nalezy pamiętać że jak każda terapia, także i grupowa powinna być prowadzona przez osoby uprawnione i poddawane superwizji a efekt terapeutyczny grupy zachodzi w systematycznym procesie. Realizujemy te standardy.